პოლ ვერლენი

(1844-1896)

გულზე ცრემლებს მაფრქვევს სევდა,

როგორც ქალაქს ნაწვიმარს...

რა სევდაა, ან რად მდევდა,

დამინდობს თუ გამწირავს?!

მიწა ისმენს წვიმის ჰანგებს,

ზეცა გადაინისლა...

მოწყენილ გულს მკერდში აგნებს

სიმღერები წვიმისა.

უმიზეზოდ ტირის გული,

მომაბეზრა თავი და

ან რით არის გათანგული

ან რა ზღვარს გადავიდა?!

გულს ტკივილი გარს რომ უვლის,

სულ უბრალოდ აიტანს -

არც სიყვარულს, არც სიძულვილს

არ გრძნობს აღარავითარს.

მეორე ვარიანტი

ტირის გული და ცრემლი სდის ისე,
ქალაქში უცებ გაწვიმდა თითქოს...
ნეტავ რა სევდით აღივსო ისევ,
ნეტავ ცრემლებით რა საშველს ითხოვს?!

აწვიმს მიწას და აწვიმს სახურავს
და ტკბილი ხმებით კვლავ ვიბანგებით...
იქნება გულმა დაიმსახურა
ეს მონატრება წვიმის ჰანგებით?!

ტირის და ისევ არ მესმის რატომ?!
თავად შემძულდეს ეს გული ლამის...
ნუთუ ღალატით დარჩა ის მარტო?!
ნუთუ აქვს გლოვას მიზეზი რამის?!

იქნებ უბრალოდ, ან იქნებ წვიმით
გული უცნაურ გრძნობამდე მიმყავს,
ალბათ, ტკივილი მეწვია იმით,
რომ არვინ მძულს და არავინ მიყვარს.

..და კვლავ ჰაფეზი

თეოფილ გოტიე

Pierre Jules Théophile Gautier (1811-1872)

უმანკოება გულს წარვტაცე ვაი, რომ ადრე...
ვაი, რომ გაქრა სიამის და ტრფობის ცდუნება...
რად მოვეპყარი ასე დილას?!  აუგი ვკადრე?!
რატომ ინება საუკუნოდ არდაბრუნება?!

რატომ? ცვარ-ნამსაც, აგერ, სურს რომ თავი ანებოს
და ჩაიწრიტოს მცენარეთა მწვანე კაბაში,
რომ ცივ ქარებში უნატიფეს ყვავილს - ანემონს -
საღამომდეც კი არსად შერჩეს  ფერთა კაშკაში.

აგერ, ანკარა წყაროს წყალში შობილი ტალღა
ქვიშაში გავლით სიანკარეს კარგავს მაშინვე,
ახედეთ ღრუბელს, სიქათქათით რომ ჩანდა მაღლა,
ძირს დაეშვა და მოიქუფრა დაშვებაშივე. 

წუთისოფელი ასეთია - თავის მარწუხებს
ჩაგვავლებს, რათა ჩვენგან დრო და ჟამი იპაროს...
რაც გვალხენს, ქრება და კვალში გვდევს ის, რაც გვამწუხრებს,
ვარდს ერთი დღე აქვს, ხოლო ასი წელი - კვიპაროსს. 

ემილი დიკინსონი

(1830-1886)

შორეულ მთვარეს ხელები ქარვის
აქვს თითქოს მარად ზღვისკენ გაწვდილი...
ზღვაც, მთვარის გარდა, არსად და არვის
არ სდევს მორჩილად, როგორც ყმაწვილი.

ზღვას მთვარე მართავს, თუ სად და როდის
ტალღა ნაპირთან ტალღით მორიყოს...
ზოგჯერ ქალაქთან სულ ახლოს მოდის,
ზოგჯერ ცდილობს, რომ მისგან შორს იყოს.

ჩემო ბატონო, შენც ქარვის ხელით
ზღვასავით მართავ ჩემს გრძნობებს თითქოს...
ჩემი სიცოცხლე არსებით მთელით
ბრძანებას შენსას ელის და ითხოვს.

ისევ პეტრარკა

ფრანჩესკო პეტრარკა

მთარგმნელის ბიბლიოთეკა #6 იქნება ფრანჩესკო პეტრარკას სონეტები, რასაც ახლა ვამზადებ, წიგნი ეძღვნება თამაზ ბაძაღუას და ჯემალ აჯიაშვილის ნათელ ხსოვნას; მასში შესულია ამ ორი მთარგმნელის მიერ შესრულებული თარგმანები, ასევე ჩემი და გიორგი ხულორდავასი. წიგნი სავარაუდოდ ნოემბერში გამოვა და 70-80 სონეტის თარგმანი იქნება წარმოდგენილი.




(ჩემი თარგმანი, სონეტი #107)


საშველი არ ჩანს, ბედისწერა კვალში მდევს ავი...
ტურფა თვალები მე მებრძვიან, ო, რა ხანია!
ჩემი წამება მათთვის, მგონი, გასახარია,
და ჩემთან ომში არ იციან, რა არის ზავი.

მსურს, განვარიდო იმ სხივმოსილ მზერას მე თავი,
რაიც თხუთმეტი წლის წინ ვნახე, - არ ახალია
და რაც ყოველთვის საოცარი სანახავია,
ერთხელ ნახვით რომ გავაღმერთე და უკვდავვყავი.

საითაც წავალ, სხივთაფენა ყველგან მათია,
ჩემს ირგვლივ მარად ის თვალები მოჩანან ანდა
ანარეკლია იმ თვალთა და ათინათია...

დაფნის გვირგვინი გაუვალ ტყედ იქცევა ხან და
მძაფრი სინათლე, ვით სიბრმავე, ყველგან ანთია
და მომდევს მტრულად, რაც ოდესღაც მოყვარედ ჩანდა.

ჰაფეზი

რუმის კრებული დავამთავრე და, მგონი, ჰაფეზის თარგმნას ვიწყებ...

ვინ იცის, რამდენი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ჰაფეზის დივანი არ მქონდა გადაშლილი და აჰა... გადავშალე და თავისთავად შემომეთარგმნა...

ჩემს გულს ტრფობა თუ ეწვია შირაზელი თურქი ქალის,
ბუხარა და სამარყანდი იყოს ძღვენი მისი ხალის.

მასვით ღვინო, აქ ვილხინო... სამოთხეში ვერ ვიხილო
მე მუსალის ბაღნარი და რუქნაბადთან ჩქეფა წყალის.

ლამაზმანთა სიკეკლუცემ გულს წარსტაცა თმენა უცებ,
და ვარ მსგავსი ამ ქალაქის, ნაძარცვის და ნათურქალის.

ჩემი ტრფობის სივაგლახემ რით შეამკოს სატრფოს სახე?!
რა ფერი და რა ხაზია ღირსი მისი წამწამ-თვალის?!

იოსების ეშხის გარდა, ვერ ჩამოხსნას ვერვინ ფარდა
ზოლეიხას ვნებისა და უბიწობის ცოდვა-ბრალის.

რაგინდ რისხვით გამაოცო, მინდა, რომ ეს რისხვაც ვლოცო...
მწარე სიტყვაც ტკბილად მესმის, თუ მას ამბობს ბაგე ლალის.

სათქმელს გეტყვი, სულო ჩემო! - შენც გაუგე რჩევას გემო:
ის ყრმა ხარობს, ვისაც სჯერა მოხუცების სიბრძნის ძალის.

ღვინის ბანგით, ჩანგის ჰანგით ფლანგე ეს დრო გასაფლანგი,
ჭკუით ვერვინ ჰპოვოს აზრი ამ ცხოვრების გზის და კვალის.

ყაზალს ამბობ ტკბილი ენით... ზეცა გამკობს ვარსკვლავთცვენით...
ჰ ა ფ ე ზ, კვლავაც თქვი ამბავი წუთისოფლის ცოდვა-ბრალის.   

თურქული პოეზიიდან

ათილლა ილჰანი

"მარტოობის ლექსი"

ცის დიდებულ სიბნელეთა მზერამ ხალხი გადარია, -

ვარსკვლავები მტევან-მტევან  ჩამოკრიფონ, მზად არიან...

მეც მარტო ვარ... მთის მწვერვალნიც სულ მარტონი რად არიან?!

რად არიან?! რად არიან?!

ღამის თითებს მოსწყდა თითქოს ერთი ია... ერთი ვარდი...

მე ბავშვობის სიმღერებში ბაგის თრთოლვით გადავვარდი...

შენ დაგეძებ სიბნელეში – მიწაზედ ხარ?! გზად ხარ?! ცად ხარ?!

მზერით გეძებ, შენ კი მზერით უკარება ნეტავ რად ხარ?

სად ხარ? სად ხარ?


"შემოდგომის შემოფეთება"

ეს რა ხდება?! 
ან მე თავად რა მომდის?!
კვირტი კვირტთან 
ტყემლის ტოტზე ფეთქდება,
სხივი სხივთან დილიდან საღამომდის
ჩემს სიცოცხლეს ნება-ნება ეფრქვევა...
მე კი ვზივარ... 
ფოთოლ-ფოთოლ ჩამოცლილს 
ვხედავ ხეებს, რადგან... 
რადგან რა ხდება?

შემოდგომის ვიგრძენ შემოფეთება.

(გალექსილია მაყვალა ხარებავას მიერ თურქული ენიდან შესრულებული პწკარედიდან)

Павел Гребенюк

Сонет

Два облака не делают погоды,
И две слезы не делают дождя.
Надменный взгляд еще не знак породы,
И шляпа — часто шляпка у гвоздя.

Стремление не означает цели,
А два рубля — еще не капитал.
Два выстрела не делают дуэли,
Две доблести — еще не идеал.

Две рюмки не смертельны для гуляки,
Два клоуна — еще не балаган,
Два выпада не означают драки,
Два поцелуя — даже не роман.

Как часто мы тревожимся напрасно
И видим бурю там, где небо ясно…

პაველ გრებენიუკი, სონეტი

ორ ცრემლს წვიმა არ მოჰყვება, რაგინდ ღაწვზე ეგოროს,
ორი ღრუბლით რაც შექმნილა, განა ის ამინდია?!.
მედიდური გამოხედვა ჯიში არვის ეგონოს,
ხოლო შლაპა უფრო ხშირად ხომ ლურსმანზე კიდია.

მიზანსწრაფვას თვით მიზნისა განა რამე უწყოდა...
ორ მანეთად კაპიტალის შექმნას ფუჭად ნუ ელი...
ორ ღირსებას იდეალი ჯერ არავინ უწოდა...
ორ გასროლას არასოდეს დარქმევია დუელი....

ორი სირჩით როდის იყო, რომ თვრებოდნენ ლოთები...
ორ მასხარას ცირკს ნუ არქმევ, ბალაგანი რომ არის...
ორი დარტყმა სულ არ არის ჩხუბში შესაშფოთები...
ორი კოცნა ნუ გგონია დასაწყისი რომანის....

ო, რა ხშირად მღელვარებით ვქმნით ამაო იგავებს
და მოწმენდილ ცაზე ვხედავთ ქარიშხალს და გრიგალებს.

მომავალი წიგნიდან

მე მგონი, მაგარი რამე გამოდის.

თარგმანი მეგრულიდან

ზაალ ჯალაღონია

ჩე ჯა ვეგემშქირიტა,
ცას მიარეს-მიორე.
.ალნარქია ჩხილიტა
დიხას დოურსიოლე.
ამარ მერეს მიწორე,
ჩე თუთა რე კანთია.
ცაშა დღას ვეწორე,
სო, მის მეუღჷ სქან თია.
რინა იჭყანს ციზაფის,
თირი გიმოცირანსჷ.
მა ეკვობუქ ჩე ძაფის,
ვარ ღორონთიშ ცირასჷ...

არ ჩამიქრო მე ხე ალვის,
როს აჟღერებს ქარი ზარებს,
არ დაინდობს ქარი არვის,
ქარი ტატნობს აზანზარებს...
ცის კიდეზე მთვარე დადის,
ციურ სხივთა შემოქმედი,
ცა საწყისი არის მადლის,
ცას მიანდე შენი ბედი?
ცას სიცოცხლის სუნთქვა ფარავს,
თოვლი ფანტავს ფიფქთა წნულებს...
ვუმზერ თეთრად ნაქარგ კარავს
და ვცნობ ღვთიურ სიქალწულეს.

-----------------------------------------------

გიორგი ხულორდავა

დორთაშ სონეტი

ჰა, ჩქით დიბრთითჷ, ეკონია ჸუდე დობგორით,
მარა თე დღაშახ ორინჯექჷ გვალო გუმათუ,
დიო თიშქვი რდჷ, თირბორიაქ უკულ გუმათუ,
ქჷგმოკირესჷ თე წანეფქჷ უჩა ბოდორი.

ასე სვანჯი რე, ვეგიწკურა ამდღა თოლეფი,
მოჟერჟერელი დჷმართუნა კინე ართ ხანა,
ფსუალეფიშე ეკოთანას ქჷგმოფართხანა,
დიდაქირსეში ხვარჩალია მაჭირხოლეფი.

ბორჯიშ მონძე რექ - დამიჸანი გურიშ დარანა,
დობერა-ქუცონჲ, ირფელ ართო კვარჩხშე ირთუაფ,
ბდინჷთ, უმინჯეთ ღურუშ აკანც ქიმკმოჭარანა,

დორთა ნწალე რე, ვამორთენი გვალო სანწალე,
თქუანა: ფარანქ თინეფჲ ხოლო ეკართინუა,
ვარ-დო, თეშჲ რინას თე ქიანას მითა გაცალენს.


დაბრუნების სონეტი

ჰა, ჩვენც დავბრუნდით, უკანასკნელს ვეწვიეთ სახლ-კარს,
თუმცა საწუთრომ დაგვაქცია, ჰოი, რაოდენ...
ქარმა და თოვლმა მოისურვეს, რომ არ ჰყვაოდნენ
ჩვენი ფიქრები...  და შავ ღობედ აწ წლები გვაკრავს.

თუმც გავირინდეთ, ვინც დანებდეს, ის უნდა შერცხვეს...
გაბრწყინებულნი ვეღირსებით კვლავაც ალიონს,
ფრთების ფათქუნით ლაჟვარდებში გაიხვალიოს
ყველამ, ვინც ელის ღვთისმშობლისგან მოვლენილ მერცხლებს.

ჩვენ, დროის მძევლებს, სულ კვალში გვდევს დროის სახმილი,
რადგან უკუღმა ბრუნავს დროის კენტი თუ ლუწი...
რადგან შორს... სადღაც ჩვენც სიკვდილის გველის მახვილი.

და მაინც ითხოვს... დაბრუნებას სიცოცხლე ითხოვს...
დროს რომ ვებრძოდით, ის სიმწარე ვიკმარეთ უწინ...
დრო რომ არ იყოს, ვინ გვაღირსებს ამქვეყნად იმ დროს?!

ჯალალ-ედ-დინ რუმი

(დავუბრუნდი... დამიბრუნდა)

2523

შენ, გულო, ცეცხლის თაყვანის მცემო,
   ცეცხლი რომ გექცა სახლად და კარად,
მოუხმე მწდეს, რომ ღვინით ფიალას
   მივსებდეს ისევ მარად და მარად.
მოდი, მოგელი, მწდეო ფიალით,
   ბაგე ისევ თრთის ვნების რიალით,
ვაზის ნაჟურის სულში წრიალით
   ცეცხლი შევიგრძნოთ საამო ქარად.
შენ, ლერწამივით ბაღნარში რხეულს,
   განდობ მე სურვილს, უცხოს და რჩეულს,
მსურს, მექცეს ეს გზა, უგნურს და ეულს,
   ჩემი სატრფოსკენ მიმავალ შარად.
ეს მთელი ჩემი ჭკუა-გონება,
   მავან პირმთვარეს რომ ემონება,
ვით გაფლანგული, ქრება ქონება,
   როცა, ვით ცრემლი, ღვინოც ჩქეფს ღვარად.
ორი ჯამი მაქვს: ერთია ცეცხლის,
   მეორე _ განძის და ოქრო-ვერცხლის,
ოქროსაც მალე ის ცეცხლი შეცვლის,
   რადგან ცეცხლია სულ მთად და ბარად.
მწდეო, ცეცხლმა რომ კვალში მდია მე...
   მისგან შევიცან ყველა სიამე,
შენ რას გაიგებ - რა ბედს მწია მე...
   შენ დროის დენაც გიცვნია არად.
აღვდგეთ ცეცხლიდან ლხინით და ლხენით,
   შ ა მ ს - ე  თ ა ბ რ ი ზ ი ს   სულით და რწმენით,
ოქროდ რომ გვექცეს ცხოვრება დენით,
  მაინც ჩაქრება ის ცეცხლის დარად.

ხაიამის დღე

2014 წლის 21 მაისს, საღამოს 6 საათზე ეროვნულ ბიბლიოთეკაში გაიმართება ხაიამის დაბადების 966-ე წლისადმი მიძღვნილი საღამო, წარმოდგენილი იქნება ალ.ელერდაშვილის მიერ მომზადებული ახალი წიგნი, სადაც შევიდა მისი თარგმანები, აგრეთვე ორიგინალური ტექსტი სპარსულ ენაზე და თარგმანები რუსულ და ინგლისურ ენებზე.

იტალიური საბავშვო პოეზია

* * *
ფურცელ–ფურცელ კალენდარი შრიალებს,
დრო ახალ წელს სანამ მოაბრიალებს,

ჩაიქროლებს დღე–ღამეთა ზღაპარი,
აინთება საახალწლო ლამპარი,

ახალი დრო თან სიკეთეს იახლებს
და მოიტანს აურაცხელ სიახლეს.

სასიკეთო ნატვრითა და ოცნებით,
სხვებს დავკოცნით და ჩვენც დავიკოცნებით,

დაპირებებს დავარიგებთ იაფებს,
ტაძრებს სანთლის შუქი ააკიაფებს,

რომ ატყდება საჩუქრების ტრიალი,
ცას შესწვდება ჩვენი გულისფრიალი,

ჩვენს უსაზღვრო სიხარულს რომ ნახავო,
მოდი მაშინ... მოდი, წელო ახალო!

* * *
ორშაბათი ამბობს: "ჩქარა! ამოძრავდით ყველაო!"...
სამშაბათი უარზეა: "ჩქარა არა – ნელაო!"
ოთხშაბათი გაჩხერილა არხეინად შუაში...
ხუთშაბათსაც სულ არ მოსდის ფაციფუცი ჭკუაში...
პარასკევი ვინმეს ეძებს მეგობრობის იმედით,
შაბათი კი აღმა–დაღმა დაქრის ველოსიპედით...
ნეტავ კვირა რაღას ფიქრობს, რას წუხს და რას განიცდის?
გათენდება კვირადღე და თავის საქმე მან იცის.

* * *
დაიწყება მალე თოვა,
თეთრი ფანტელები მოვა...

როგორც აურაცხელ  ფიქრებს,
ცა დაგვაყრის ზღაპრულ ფიფქებს,

და ჩვენც ციურ ვარდის კონებს
მათი ხილვა მოგვაგონებს...

მდუმარედ და ნება-ნება
თოვლი მიწას ეფარება,

რომ აღავსოს ყველას გული
სიმშვიდით და სიყვარულით.

* * *
დაბალი ხმით ვისაუბროთ, ბავშვებს ლექსი ვუამბოთ:
ნეტავ ღამით ვინ სად დადის - აზრით ანდა უაზროდ?

იქნებ ვინმე პრინცია და ღამის ორომტრიალი
არ ასვენებს, რადგან ესმის მას ფოთოლთა შრიალი?!

იქნებ ვინმე ჯუჯაა და თავისნაირ ძმაბიჭებს
ლოტოს კოჭებს ურიგებს და ფეხებს ფრთხილად აბიჯებს?!

იქნებ ვინმე ბატონია, კბილი სტკივა საბრალოს
და არ იცის ეს ტკივილი სხვას ვის გადააბრალოს?!

იქნებ ვინმე დარაჯია, ან სამხედრო გუშაგი,
ბნელი ღამით სულ რომ ფხიზლობს ვით ერთგული მუშაკი?!

ქალაქიდან გაქცეულა დღეს ქურდი და ხიზანი...
დაიძინეთ პატარებო, ნახეთ ტკბილი სიზმარი!

ჯანი როდარი

იმედი

მინდა მქონდეს მაღაზია პაწია...
კარს გავხსნიდი, ყველას გავუღიმებდი...
იცით, რად მსურს მე ეს გაწამაწია?
გასაყიდი რა მაქვს? რა და – იმედი!

გავძახებდი: "ხელმისაწვდომ ფასადაც
ვყიდი იმედს, ბითუმად კი – იმედებს",
ერთის ნაცვლად ექვსს მივცემდი და სადაც
ფულს იმედში ყველა გამოიმეტებს.

მერე ვუხმობ ღატაკებს და ღარიბებს,
ვინც ცხოვრებამ იმედს გადააჩვია,
და უფულოდ მათთვის ჩამოვარიგებ
მთელ იმედებს, რაც კი რამ გამაჩნია.

საახალწლო სურვილები

საახალწლო სურვილები, მინდა, გაგიზიაროთ
და ჩვენ მათი ასრულებით მუდამ ერთად ვიაროთ:

მინდა, იყოს იანვარი აპრილივით მზიანი,
გრილ ივლისად გარდაიქმნას მარტი თავაზიანი,

მე დღე მინდა ისეთი, რომ ღამე აღარ მახსოვდეს,
რომ არ ქროდეს ქარიშხალი ზღვაზე აღარასოდეს,

თბილი პურის სუნი მცემდეს, სადმე გზად რომ ჩავივლი,
კვიპაროსმა გამოისხას ერთხელ ატმის ყვავილი,

ძაღლი იყოს კატისათვის მეგობარი რჩეული,
რძე მენახოს შადრევნიდან დილით ამოფრქვეული...

თუ ზედმეტი რამ ვინატრე, შემიცვალეთ ის იმით,
რომ ვიარო მთელი წელი ბედნიერი ღიმილით.

სამახსოვრო

ზოგი საქმე დღისით უნდა აკეთო,
ან ისწავლო, ან თამაშის ადგილი
გამოძებნო ხტუნვით იქით-აქეთო,
დაიბანო და მიირთვა სადილი.

ზოგი საქმე ღამისაა... გჭირდება
ძილისათვის რომ ლოგინი დაიგო,
იქ თავისთვის ბალიშიც რომ იდება,
სჯობს, რომ ყურით არაფერი გაიგო.

ზოგი საქმე არც დღისით და არც ღამით
არ ხდებოდეს, ყველა ამის მდომია,
არც ზღვაზე და არც ხმელეთზე - არსაით!
და ასეთი, მაგალითად, ომია.

საადი - "ბუსთანი"

...ვთარგმნი საფუძვლიანად - თავიდან ბოლომდე:

უფლის სადიდებელი

დიდება უფალს, რომელმან სულით აღავსო სხეული,
რომელმან ენა გვიბოძა, სიტყვის სათქმელად რხეული,

ვადიდოთ ღმერთი მოწყალე, ცოდვათა მიმტევებელი,
ჭირში თუ ლხინში მოკვდავთა განმკითხავი და მხლებელი.

ნეტარ არს, ვინც მას ერთგულებს და მის კართან დგას მარადის,
ვინც განუდგება, ღირსებას აღარსად ჰპოვებს არად ის.

დიადი მეფე ცხოვრებამ თუნდ ალაღოს და ახაროს,
უფლის წინაშე ის უჯობს თავი მიწამდე დახაროს.

(შესავალი თავი მთლიანად და ზოგი სხვა ფრაგმენტი იხილეთ აქვე, საადის გვერდზე)

ფირდოუსი

ზურაბის თავგადასავალი

(როგორც იქნა, გავტეხე ნავსი და ორი წლის შემდეგ კვლავ ვაგრძელებ... 700-მდე ბეითი თარგმნილია, 400 დარჩა)

და ზურაბს რომ მოჰკრა თვალი... შეემსჭვალა გული ეჭვით -
რადა ჰგავსო ჩემს წინაპრებს ნეტავ მკლავით ან მხარ-ბეჭით?! (675)

თუმცა სიტყვით ეს შესძახა: “გამომყევი, ჰე, ყმაწვილო!
გავცდეთ ამ ველს... შენი ცხენი სჯობს ჩემს ცხენთან დააწყვილო”.

მას ზურაბი დასთანხმდა და თითქოს დაჰკრა ხელი ხელზე,
აედევნა იგი როსტომს ფართოდ გაშლილ ბრძოლის ველზე.

პირს ღიმილი გადაეკრა და მეტოქეს უთხრა ასე:
შერკინება რომ გსურს ჩემთან, ეს სურვილი დავაფასე

და მოგყვები, აბა, ვნახოთ, ჩემთან ბრძოლის თუ ხარ  ღირსი...
სხვას ნურავის გავიყოლებთ, ჩვენ ორნი ვართ საკმარისი.

მაგრამ მაინც უნდა გითხრა, სახით რომ ასე კუშტი,
იქნებ შენ ის გეყოფა, რომ დაგკრა თავზე ერთი მუშტი (680).

არ გეგონოს, შევუშინდე შენს სიმაღლეს, ტანს და მკლავებს,
შენი წლების სიმრავლე ხომ მე სულაც არ დამაკავებს”

მას როსტომი უსმენდა და კვლავ ებრძოდა გულში ეჭვებს,
თვლას ვერ სწყვეტდა ის ზურაბის ფართო მხრებს და გაშლილ ბეჭებს,

ბოლოს უთხრა: “დადექ, ვაჟო! მკვახე სიტყვა მითხარ რბილად,
მოესწრები ცივ მიწაში ჩასვლას... ერთხანს იყავ თბილად.

ჩემს სიბერეს რომ იწუნებ, ეგ სიბრიყვე არის სრული;
ამ ასაკში არაერთი ლაშქარი მყავს შემუსრული.

მოვკალ, თუკი სადმე დამხვდა მე ავსული, გინდა დევი,
არ მინახავს მე ჯერ ჩემი დამჩაგრავი და მომრევი. (685)

რუდაქი

ეს მათთვის, ვინც "იწვის":

* * *
ეს სიყვარული რა არის? - ტკივილის დიდი ზღვა არის...
ჭკუა არ შემრჩა, ჩემს თავში - არ ვიცი - რაღაც სხვა არის...
მე გულში, დარდი კი არა, მთა მაქვს და მისი წვა არის,
შენ კი, გული რომ გგონია, გული კი არ გაქვს - ქვა არის.
* * *
შენს ნახვას მე ვერ ვეღირსე თუნდაც სადმე გზაზე წამით,
შენს მშვენებას ვერ შევასწარ თვალი დღისით ანდა ღამით.
ბოლოს ბედისწერამ მამცნო ციდან ნება თვისი ამით:
განშორების რუმბთან დაგსვამ და იქ ღვინო სვიო ჯამით. 

არტურ რემბო

Le Buffet

C’est un large buffet sculpté; le chêne sombre,
Très vieux, a pris cet air si bon des vieilles gens;
Le buffet est ouvert, et verse dans son ombre
Comme un flot de vin vieux, des parfums engageant;

Tout plein, c’est un fouillis de vieilles vieilleries,
De linges odorants et jaunes, de chiffons
De femmes ou d’enfants, de dentelles flétries,
De fichus de grand-mère où sont peints des griffons;

- C’est là qu’on trouverait les médaillons, les mèches
De cheveux blancs ou blonds, les portraits, les fleurs sèches
Dont le parfum se mêle à des parfums de fruits.

- O buffet du vieux temps, tu sais bien des histoires,
Et tu voudrais conter tes contes, et tu bruis
Quand s’ouvrent lentement tes grandes portes noire.



ძველი კარადა

(თარგმნა ჩემმა შვილმა, ვახტანგ ელერდაშვილმა)

მუხის კარადის ჩუქურთმები, ხეში ნაკვეთი,
დიდი ხანია დაემსგავსა წარსულ ზმანებებს.
ღია კარიდან სურნელება სასოწარმკვეთი
უზომოდ გვათრობს, გვიზიდავს და თავს არ გვანებებს.

ბოხჩად შეკრული ძველმანების ალიაქოთი
ყვითელ თეთრეულს სიბნელეში თეთრად იგონებს.
გადაავიწყდათ დრომოჭმული დროის წალკოტი
ბებოს თავშალზე ამოქარგულ ციცქნა გრიფონებს…

აქ თქვენ შეხვდებით თმის ხვეულებს და გულსაბამებს,
ყვითელ სურათებს და თოჯინებს დაულამბავებს –
სიბნელეში რომ გვიყურებენ ნაჭრის თვალებით.

კარადას ბევრი ჭორ-მართალი ეცოდინება
და, ზანტად, მუხის შავი კარის აჭრიალებით
წარსულის ზღაპრებს მოგვიყვება, თუკი ინება.

დუბეითი

کی باشد و کی باشد و کی باشد و کی؟

من باشم و وی باشد و می باشد و نی

من گه لب وی بوسم و وی گه لب من

من مست ز وی باشم و وی مست زمی

რა იქნება? რა იქნება? რა იქნება? რაო?

მე ვიყო და შენ იყო და ღვინის ფიალაო...

შენმა ბაგემ დამიბანგოს გულის იარაო...

დავთვრე შენი სიყვარულით, ღვინით კი არაო...